گنجی در خانه است

محكوميت اكبر گنجي ؛ روزنامه نگار  و فعال سیاسی دربند ؛ 10 فروردين ۸۵ به پايان مي‌رسد.
این خبر خوشحال کننده ای بود که روز گذشته در ایران پیچید .

گنجی حالا در مرخصی به سر می برد . چشم های روزنامه نگاران مستقل و اصلاح طلب در کنار خیل عظیمی از حامیان حقوق بشر و مدافعان آزادی قلم و اندیشه در سراسر جهان منتظر آزادی قطعی او است . 

گنجی که روزی از جمله مدافعان اصلاحات درون حکومتی بود ؛ پس از انتشار مانیفست جمهوری خواهی از طیف اصلاح طلبان دوری جست و در برابر عقیده مشروطه طلبی سعید حجاریان ؛ موضع سیاسی اتخاذ کرد . در حقیقت نقد نظریه مشروطه طلبی حجاریان بهانه اصلی شکل گرفتن مانیفست مشهور گنجی است .

گنجی با انتشار مانیفست جمهوری خواهی و بیان نیاز به تحقق جمهوری تمام عیار در ایران ؛ تکلیف خود را با نوع نظام ؛ مقوله رفراندوم ؛ امکان اصلاحات  و جریان اصلاح طلبان روشن ساخت . به گفته محمود سالاركيا معاون دادستان تهران  ؛ هم اکنون مانيفست  جمهوري‌خواهي داراي پرونده قضايي است.

او پس از آن نیز با آنکه در زندان به سر می برد ؛اما  با انتشار دفتر دوم این مانیفست به بسط و تکمیل نظرات خود پرداخت . گنجی با نقد بی رحمانه ( که آنجا که پای نقد در کار باشد رحم عین تحریف است ) سیستم سیاسی حاکم بر ایران و نیز مرور رابطه  دین و حکومت به جایگاهی دیگر در برابر نظریه پردازان جنبش اصلاحات خرداد ۷۶  نظیر عماد الدین باقی ؛ سعید حجاریان ؛ محسن کدیور و ... شتافت.

او که به دموکراسی و منش دموکراتیک معتقد است ؛ با همه انتقاد هایش به جریان اصلاح طلبی در ایران و بی اعتقادی به تحقق چنین امری در زیر سایه قانون اساسی فعلی  اما به سیاق آنانی که در جستجوی شورش های خیابانی هستند هرگز به فحاشی و دشمنی با یاران قبلی خود نپرداخت.

گنجی در مرخصی کوتاه مدت پیشین خود - در روزهای نزدیک به انتخابات سوم تیر - با مصطفی معین و عده ای از اصلاح طلبان دیدار کرد . به دفتر روزنامه اقبال رفت و البته با خنده و رندی عنوان کرد که ( جبهه ) مشارکت ره به مقصود نخواهد برد .

گنجی از جمله کسانی است که بیش از اصلاح طلبان حکومتی تاوان ابراز عقاید خود را پرداخت . برای چرایی این امر باید به نوشته هایش در روزنامه های دوم خردادی و سپس به مانیفست جمهوری خواهی اش دقت کرد .

گنجی از خطوط قرمر عبور کرد . تنها ماند و در این تنهایی هرگز از موضع خود عقب نشینی نکرد . گنجی هاشمی رفسنجانی و خانواده اش را برای نخستین بار به زیر علامت سوال برد . گنجی چنان محمد " ق " نبود که پس از دستگیری و مجازات به آغوش خود سوژه باز گردد و مدح اش را گوید .

گنجی تنها ایستاد و تنها ماند . او در زندان از جمهوری تمام عیار گفت . گنجی ناسزار شنید از داخلی ها  و خارجی ها اما ایستاد . در کنفرانس برلین او را عامل حکومت خواندند و در داخل معاند و جاسوس .

گنجی ایستاد و تنها ایستاد . هنوز هم بر  چهره ی او نگاه های پر از شک خیره است . اما گنجی هر که باشد کسی است که پای عقیده اش ایستاد و تاوان پس داد بی آنکه به کسی یا کسانی تکیه کرده باشد . گنجی دشنام شنید اما دشنام نداد . او اعتقاد به دین ؛ مذهب و باید ها و نباید های حوزه خصوصی خود را در چهره ترسیمی جمهوری آرمانی اش بازنتاباند .

از گنجی مانیفست جمهوری خواهی به عنوان یک سند تحقیقی به جا است . اگر گنجی به فردا رسد و اگر فرصت جمهوری تمام عیارش رسد ؛ باید بیش از این ها ایستادگی کند . گنجی مسوول نوشته های خود است . گنجی ادعا کرده است که به جمهوریت ؛ دموکراسی و آزادی انسان باور دارد و این ایستادگی می خواهد .

و اما دیگر خبر اینکه :انجمن جهانی مطبوعات و بنياد جهانی ناشران ؛ با استقبال از آزادی اکبر گنجي، او را به عنوان برنده جايزه قلم طلايی آزادی در سال 2006 اعلام کرد.

تيموتی بالدينگ مدير اجرايی انجمن جهانی مطبوعات و بنياد جهانی ناشران گفت: ما همزمان با استقبال از آزادی او نگرانيم، اکبر گنجی به دليل انتقاد صريح از حکومت جمهوری اسلامی هر زمان ممکن است مجددا به زندان باز گردانده شود.

انجمن جهانی مطبوعات و بنياد جهانی ناشران از مسئولان جمهوری اسلامی درخواست کردند به آزادی بيان احترام گذاشته شود .

بيانيه انجمن ون می گويد: «اکبر گنجی يکی از روزنامه نگاران اصلی پيجوی قتل های زنجيره ای سال 1998 در ايران و معروفترين زندانی سياسی اين کشور و نويسنده کتاب تاريکخانه اشباح است. کتابی که در آن چهره های بانفوذ جمهوری اسلامی را در قتل پنج دگرانديش ايرانی در سال 1998 مرتبط دانسته است. گفته می شود تاريکخانه اشباح نقش موثری در شکست محافظه کاران ايران در انتخابات پارلمانی سال 2000 داشته است. آقای گنجی در زندان مورد شکنجه قرار گرفته و دو اعتصاب غذای طولانی را گذراند. اما هرگز از مواضع خود در مقابل جمهوری اسلامی عقب نشينی نکرده است».

و این هم از آخرین روز کاری سال ۸۴ 

چهارشنبه بلافاصله از فرودگاه مهرآباد به دفتر روزنامه رفتم .
و آخرین روزکاری سال 84 را با گزارشی از سفر به جزیره خارک و بازدید از تاسیسات خشکی میدان نفتی درود مهر و موم کردم .روز سختی بود اما خواندن یک طنز گویی خستگی دو ماه کار کردن در تحریریه روزنامه سرمایه را از تنم بیرون کرد .
 دو ماه شاید به نظر زمان زیادی نباشد اما بستگی دارد که در چه شرایطی و با کدام روحیه قلم در دست بگیری .

سرمایه روزنامه آبرومندی است .درست همانند روزنامه جهان صنعت در سال 83.و به همین دلیل بود که راضی شدم  پس از جهان صنعت به سرمایه پا بگذارم . ما هم امیدواریم که این آبرو برایش باقی مانده و هر روز در میان مطبوعات ورشکسته و کسل کنند ه این  خاک خسته بیشتر خودنمایی کند .
در هفته های گذشته طرحی را در همین راستا نوشتم و تقدیم حضرات کرده ام .تا یار که را خواهد و نظرش با که باشد ! امان از این یار وطنی ما که بسیار بوالهوس است و همیشه به کاهدان می زند .
بماند که این خود بحثی است پر سوز که دیگر حال نالیدن هم برای جماعت خبر رسان نمانده .
می گفتم .همکاری چند برگ به دستم سپرد و گفت این همان نوشته ای است که قرار بود انصاری راد  در ویژه نامه نوروزی چاپ کند اما در اخرین لحظات حسب نظر بزرگان به دست صاحبش پس داده شد . 

خوش خبری اما دراین است که اگر چه مخاطبان روزنامه و دیگر اهالی هم صنف  آن را نخواندند ؛ لااقل برو بچه های تحرریه همه از محتوایش مطلع و گویی آن نوشته ی گرفتار به تیغ قهر کار خود را کرده بود .
رضا انصاری راد را اول بار در یکی از جلسات انجمن صنفی روزنامه نگاران در حمایت از اکبر گنجی زندانی ؛ دیدم . پشت تریبون سخنانی کوتاه گفت در نقد اصلاح طلبان که چه کردند در حق یاران نزدیک خود وقتی دو قوه مجریه و مقننه را در دست داشتند .و این تلنگری بود از یک اصلاح طلب در میان اصلاح طلبان به آقایان همیشه مدعی و نوحه سرا . سادگی و بی آلایشی در عین صداقت و دلسوزی در لحن و کلام او برایم به یادگار ماند .

حالا او مدیر داخلی تحریریه است در سرمایه . تغییری نکرده است .می شود به او اطمیان کرد .می شود دوستش داشت و می شود غصه عالم را با او درد دل کرد .صبور است و صمیمی .حالا سنگ صبور بچه ها شده است .در یک کلام سیگنال های ارسالی اش مثبت است .
انصاری ستون هر روزه ای دارد در صفحه دوم روزنامه ؛ با عنوان سرمایه در دو دقیقه .بچه ها نه تنها عادت کرده اند به شوخی های او بلکه هر روز نیز مشتاقانه دنبال "گیر "های که داده است می گردند .اگر روزی  به آنها گیر ندهد شاید احساس می کنند که چیزی کم دارند.

 انصاری "گیر "ها  را این بار - به اشخاص و نه به مطالب - یک کاسه کرده بود تا در ویژه نامه چاپ کند و خلاصه می خواست گوشه هایی از واقعیت را با چاشنی غلو به خورد مغز های ملت همیشه در صحنه کند که نشد . چرا نشد ؟ این که دیگر سوال کردن ندارد . به همان دلیلی که نمیشود نشد ن ها را گفت .
شما هم بخوانید .شاید چیزی دست گیرتان شود .  پشت پرده سرمایه

عرض زیادی نیست جز اینکه روز جهانی زن مبارک باشد !

داشتم مي نوشتم كه : " هشت مارس است و شايد باز هم تجمعي كوچك در پارك لاله ؛

 راستش هنوز خبر ندارم كه امسال هم تعدادي از زنان و دختران تهراني دور هم جمع شدند

 و شعار دادند يا نه ؟ به هر حال اميدوارم كه بگير و ببندي در كار نبوده باشد ."

در همين حين ؛ يلدا معيري ( عكاس روزنامه ) را ديدم كه به دوستش در حال تبريك گفتن بود

پرسيدم كه تجمعي بود يا نه ؟ و خبر داد كه تجمعي كم جمعيت تر از سالهاي قبل در

پارك لاله ديده شد كه زود به پايان رسيد ؛ اما پارك دانشجو خيلي شلوغ شد و خيلي هم كتك زدند !

حالا عکس ها رسیده و ظاهرا اول از همه عکاس ها و خبرنگاران را تارانده اند ؛

تصاوير همه در زمان آرامش قبل از توفان گرفته شده است !

روزنامه سرمایه :افزايش چشم‌گير مصرف بنزين در كشور و ناتواني پالايشگاه‌ها در تامين اين ميزان، مسؤولان پيشين وزارت نفت را بر آن داشت تا با تهيه و تدوين طرحي، سعي در كنترل بنزين مصرفي شهروندان كنند. از سال 1382 با ارايهء طرح كارت‌هاي الكترونيك سوخت ؛ از سوي دولت نخستين گام‌ها براي سهميه‌بندي بنزين در ايران برداشته شد.

بلندترین موی جهان

فکر کنم نیاز به توضیح نباشه که دوباره قاط زدم !

 یکی نیست که بگه این تصاویر مبتذل و غیر اسلامی جه ربطی به این وبلاگ داره ؟ !

شاید یه جورهایی دنبال سوژه های  FUNNY می گردم . خلاصه یه نظر حلاله ! ...

و این هم تصور من از عاقبت روزنامه نگاری حرفه ای ( سالم ) در ایران  

بزرگداشت پیر احمد آباد

 بزرگداشت سي و نهمين سالگرد درگذشت زنده یاد دكتر محمد مصدق رییس دولت ملی

 و پیشوای نهضت ملی ایران ؛ در احمدآباد برگزار مي‌شود.

هيات امناي قلعه‌ي احمدآباد با اعلام اين خبر افزود

كه مراسم بزرگداشت سي و نهمين سالگرد

درگذشت دكتر مصدق كه از او به عنوان

« مبارز بزرگ راه آزادي، عدالت و دموكراسي عليه

استبداد و استعمار، بيداركننده ملل آسيايي

 و آفريقايي از خواب گران، بزرگمرد تاريخ ايران

و پيشواي فقيه نهضت ملي ايران» ياد

 شده است ، ساعت 10 صبح روز يكشنبه 14 اسفندماه جاری ؛

بر سر مزار آن شادروان واقع در احمدآباد برگزار مي‌شود.

خوش به حال من !

ديگر حتي سرنوشت پرونده هسته اي هم برايم چنان گذشته ؛ مهم نيست رفيق !

من خود دردم .

 چرا بايد درد را پيدا كنم باز ؟ تو اگر مي هراسي از آنكه بگويي درد چيست ؛ چه باك ؟

ما خود درديم !

سري به اطراف بچرخان . نه ! بس است ديگر سر در درون فرو بر ...

كجايي ؟ كجايم ؟ لاي كاغذ هاي اخبار ؟ يا بهت زده رو به روي صفحه رنگين تلويزيون ؟

حال داري با هم ونجليز گوش كنيم ؟ رها كن اصلا !‌ رها كن اين گوش دادن ها را

گوش هايم خسته اند .

نخند ! . راست مي گويمت تا مرگ ... تا اين لحظه . اشتباه گفتم بخند .

 بخند كه خنده دار شده ام باز .

خدا هم مال تو رفيق . من ديگر باوري ندارم جز آنكه همه چيز خوابي است تلخ !

رفيق ! رفاقت را نمي خواهم آن هم مال تو . بگذار رفيق من اسلحه اي باشد كه مغزم

 را متلاشي مي كند امشب !

يك ليوان شراب بياور و بعد دور شو از من .

خدا هم مال تو .

مي روم بخوابم .

مي روم تا تماشاي دوباره مرگ .

ديگر حتي پرونده هسته اي ايران هم برايم جذاب نيست . بي بي سي را خفه كن !

زنگ بزن دفتر روزنامه

بگو : علي مرد !

بگو كاري با من نداشته باشند . من اشتباه رفته بودم روزنامه .

تو هم دور شو .

راستي شراب را چرا نياوردي لب هايم خشك شد . اينقدر از من حرف نكش !

برو . من مي روم بخوابم .