نفت، سرگردان میان مجلس و دولت
فرصت محمود احمدینژاد برای معرفی وزیر نفت به مجلس هفتم در حالی پایان یافت که سه گزینه پیشنهادی وی یکی پس از دیگری مغلوب آرای اکثریت نمایندگان شدند.
محسن تسلطی سومین و آخرین فردی بود که رییسجمهوری او را به میان نمایندگان مجلس هفتم فرستاد. این انتخاب چنان بود که گویی آخرین وزیربهجا مانده از کابینه دولت در دقایق پایانی مهلت سه ماهه و با بهرهمندی از سوابقی که دو گزینه قبلی نداشتند به طبقه چهاردهم ساختمان وزارت نفت راه خواهد یافت.
رفتار مجلس هم که گمان میرفت بیش از این میل به ادامه سختگیری بر احمدینژاد و افزودن بر آتش هیجان <نفت> نداشته باشد تا یک شب پیش از جلسه صحن علنی رایگیری چندان خلاف تصور خاتمهیابی حکایت تصدی آخرین وزیر دولت نمینمود.
اگرچه چهرههایی چون نادران، خوشچهره و ابوطالب از فراکسیون اصولگرایان انقلاب بر پیشنهاد و مطرح ساختن "تسلطی" خرده گرفتند، اما غیر از اظهارنظر اعضای این فراکسیون دیگر مخالفت تندی که غیرقابل تعدیل یافتن به نظر رسد به گوش نمیرسید. فضای مجلس اما با ادامه یافتن انتشار چنین نقل قولهایی از یک خط سیاسی مشخص، دگرگون شد.
اگر "سعیدلو" و "محصولی"پیش از این، شکست خورده از ساختمان هرمیشکل بهارستان بیرون آمدند، در کنار مباحث سیاسی جناحی دخیل، لااقل سهم عمدهای از خردهگیریها و ایرادات وارده منطقی به نظر میرسید.
گزینه آخر اما با همه سعی خود در معطوف ساختن نگاه نمایندگان به حوزه کارشناسی وزارت نفت و برخورداری از برنامهای که موارد عمده انتقادات مجلس به صنعت نفت کشور را در خود داشت بازهم ناکام ماند.
تسلطی از بدنه وزارت نفت به کناری رانده شد تا دولت بداند بدون تعامل مستقیم با مجلس، نفت صاحب وزیر نخواهد شد. مجلسی که با برخورداری از وزنه قابل توجه اصولگرایان در همان ابتدای چینش کابینه، از اعطای رای اعتماد به چهار وزیر پیشنهادی امتناع کرد، وزیرانی که برای دولتی با وجوه سیاسی مشترک برگزیده شده بودند.
روشن است که اینک اصولگرایان نمیخواهند تنها به عضویت در مجلس اکتفا کنند. اصولگرایان با ناکام واگذاردن "تسلطی" پیامی به رییسجمهوری مهرورز دادند. پیامی که خبر از عزمی جزم برای در دست گرفتن نفت کشور و ایفای نقش در دولت دارد.
علی خردپیر - روزنامه جهان صنعت - ۳/۹/۸۴