چهار سال پیش انتشارات پژوهه کتابی را به نام " درباره جمالزاده و جمالزاده شناسی " منتشر کرد . کتابی که حتی برای آنانی که چون من چندان اهل ادبیات داستانی نیستند ، جالب است . این کتاب 250 صفحه ای را دکتر محمد علی همایون کاتوزیان نوشته است . کسی که از جمله بزرگان پژوهش ایران به شمار می رود و به حق نقش پررنگی در ارتقای سطح علمی قشر کتاب خوان این سرزمین ایفا کرده است . کاتوزیان که هرگز در این دیار چنان در خور شان ومنزلتش بوده است مورد تشویق و پاسداشت قرار نگرفته است از جمالزاده ای که بنیانگذار داستان نویسی مدرن ایران خوانده شده است سخن می گوید . بماند که کتاب را هرچه می خوانی خسته نمی شوی . پس از اینکه کاتوزیان تصویری از زندگی جمالزاده می دهد و با ساده ترین جمله ها عشق نویسنده فرنگ نشین را به همسرش " اگی " دربرابر خواننده مجسم می کند به یکی از بخش های بسیار جذاب اثر ( صفحه های 79 تا 116 ) یعنی نامه های خصوصی بر می خوریم . بخش دیگری هم درباره مجموعه داستان "یکی بود یکی نبود " به نظرم از مهمترین فصول کتاب است . نویسنده در باره داستان " فارسی شکر است " به عنوان بهترین اثر مجموعه "یکی بود یکی نبود" نقد محکمی دارد . تنها نکته ای که امیدوارم در چاپ های بعدی تصحیح شده باشد ، آنجاست که  در صفحه 188 می خوانیم : " ... یکی بود یکی نبود هفده سال بعد در سال 1921 ( 1300هجری شمسی ) انتشار یافت  " و در صفحه بعد آمده است  :" داستان های "یکی بود یکی نبود" بین سالهای 1333 و 1340 ( 1914 تا 1920) نوشته شده اند " . این درست است که آن مجموعه 86 سال پیش یعنی در سال 1300 نوشته شده است که به تقویم اروپا 1921 است و منطقی به نظر می رسد که یک سال پس از پایان و گردآوری آن شش داستان ؛ مجموعه منتشر شود یعنی یک سال پس از 1920 که در صفحه 189 به آن اشاره شده است . بنابراین می ماند اشتباه در تبدیل تاریخ میلادی به خورشیدی .متاسفانه نامی از ویراستار در شناسنامه این کتاب به چشم نمی خورد چراکه این تبدیل سال ها ، امری فنی است و مربوط به حوزه ویرایش . به هر روی داستان " فارسی شکر است " را برایتان اینجا  قرار داده ام که می توانید دانلود کرده و در هفت صفحه PDF بخوانید * . پیشنهاد می کنم آن کتاب کاتوزیان عزیز را هم بخوانید و ببینید چشم پژوهشگر در این هفت صفحه چه نکته ها که نیافته است .

* در پایین صفحه ای که برایتان باز می شود روی آیکون free کلیک کنید .