برایم نوشته بودی که : " چه مي شود كه يك وب سايت مخصوص مطبوعات(يا به طور كلي رسا نه ها) داشته باشيم كه فقط درباره آنها صحبت كند؟ روزنامه نگاران درباره دغدغه هاي شخصي و صنفي خود صحبت كنند و مردم هم اين مطالب را بخوانند و نظرات خود را بيان كنند.يعني رابطه مستحكمي با مردم برقرار شود. اين كار مي تواند از طريق مطلب نوشتن و مصاحبه با روزنامه نگاران مشهور و محبوب انجام شود. همچنين زمينه آشنايي با روزنامه نگاران تازه كار و مستعد از طريق معرفي كارهايشان انجام گيرد. بعد از هر توقيف هم بيانيه هايي نوشته شود كه تمام مردم بتوانند آن را امضا كنند. منظور اينست كه با توقيف يك نشريه، بر دولت و مسئولين امر فشار شديد اعمال شود. به نظرتان طرح خوبي نيست؟ "

 پیشنهاد شما جای تامل دارد و از این بابت خوشحالم . در واقع پیشنهاد شما به نظرم نه فقط این کوچکترین عضو خانواده مطبوعات را مخاطب قرار داده بلکه فکری است که جا دارد در جمع روزنامه نگارانی که دغدغه های صنفی دارند و نوشتن در رسانه های مکتوب را به صورت حرفه ای پیشه کرده اند مطرح شود که حتما مطرح خواهم کرد . اما به نظر من ، خوانندگان حرفه ای مطبوعات ، روزنامه نگاران را کما بیش می شناسند . از سویی دیگر کار رسانه فعالیتی گروهی است و در واقع برآیند کار است که شناسنامه اعضا می شود . اگر شما مخاطب فلان روزنامه بودید یا هستید پس در صفحه های مورد علاقه حتما با نام نویسنده یا خبرنگار آشنا هستید . نکته دیگر این است که دغدغه های صنفی اهالی مطبوعات معمولا از طریق بیانیه ها عنوان می شود که مردم هم مطلع هستند. اما دغدغه های شخصی بعید است برای گروه کثیری به نسبت آنچه که در بیانیه ها عنوان می شود مورد توجه باشد . خوشبختانه هر روز به تعداد خبرنگاران و روزنامه نگارانی که وبلاگ می نویسند افزوده می شود و از این راه با توجه به آزادی های "ذاتی - فردی" هر فرد در جامعه ( ولو اینکه این آزادی به طور رسمی سرکوب شود ) دوستان و همکاران بسیاری از خویش و محیط خویش می نویسند . اگر چه اطمینان دارم زبان آنان را بهتر از هرکس هم صنفی هایشان می فهمند که البته طبیعی است .در مورد اینکه مردم بتوانند بیانیه ای را در اعتراض به توقیف و تعطیل نشریه ای امضا کنند با شما موافقم . و این آن نکته ای است که باید  امکان سنجی شود . اما دو نکته را از یاد نبرید و نکته دوم را به عنوان یک پیشنهاد بنگرید: 1- فضای سیاسی حاکم که نمونه آن را می توانید در خصوص کمپین یک میلیون امضا ببینید . 2- اقشار مختلف جامعه از جمله دانشجویان ؛ معلمان ؛ کارگران ؛ دانشگاهیان ؛ هنرمندان و .. می توانند نسبت به توقیف رسانه محبوب خود اعتراض کنند ؛ فارغ از اینکه خود روزنامه نگاران اعتراضی کرده اند یا خیر . این نکته آخر بسیار اهمیت دارد و  از زنده بودن یک جامعه سخن می گوید . اینکه دسته دسته همکاران ما بر اثر حکم توقیف بیکار می شوند و هر مرتبه بار سنگین فشار های روانی را متحمل می شوند یک طرف قضیه است و اینکه شما دیگر حق ندارید نشریه دلخواه و منتخب خود را داشته باشید طرف دیگر . با این همه از شما به سهم خود سپاسگذارم و امیدوارم روزی را شاهد باشیم که مخاطب "هر رسانه" حق خود را باور کند.